در ســیاه و ســــپــیــد و روشــنایـــیِ مـــاه
کــنارِ شیـــشه ی مــات و مه آلود به هـــاه
مــیــان سفـــــره یِ بازِ آســمــان و زمـــیـن
عجـــــب چـَکامه ایســـت که بـــیا و ببـیـــن
بخــــدا که زمــانه شبــیـهِ بیــکاره ایــســـت
حاشـا که پیمـانه زدن عجــب حلاوتیــســت
دیریست دلم صدای تپش نمی دهــد انــگار
آری خفته است ایـن جـناب خــوش پـــنــدار
چــنان کــه سَــیالاتِ تـمــوجِ یــک دهـــلیــــز
نــشســته اند به تمــاشایِ هــر افــت وخـیز
مـــن هم از فــَـراخــنـایِ زمــیـن و دیـــــدگان
می شوم نظاره گر خیمه ی دَهر و فرشتگان